حالا بعدن میگن: کاش از بین تعطیلی سه ماهه و گرمایشی یکیش می‌افتاد توی یه فصل دیگه، که بیشتر تعطیل باشیم.
علت گرمایشی رو که نمیشه منتقل کرد. سه ماه تعطیلی میره توی پاییز.
سال بعد میگن: تابستان به این گرمی که نمیشه کار کرد. این سه ماه رو تعطیل کنیم بره پی کارش!

تعطیلی‌ها اونقدر زیاد و عجیب و غریب شدن، که آدم اونارو توی تقویم به شکل خطوط قرمز می‌بینه!

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 4 نظر دیگر

آشنایی با فید و فیدخوان

قول می‌دهم این توضیحات را که بخوانید خواب به چشمتان نخواهد آمد و قسم می‌خورید که تا ته و توی «فید» (Feed) را در نیاورید، زندگی‌تان را به روال عادی برنگرداید. این جانور عجیب نه تنها زندگی مجازی که زندگی واقعی شما را هم تحت تاثیر قرار می‌دهد. زندگی حقیقی را دیگر شرمنده. در این مورد کاری از دست من برنمی‌آید. البته قرار نبوده و نیست که من در «ماتینه» به تکنولوژی‌های اینترنتی هم بپردازم. اما چون «فید» خیلی باحال است و ممکن است خیلی از دوستانم با این پدیده‌ی ملس آشنا نباشند، خواستم توضیحی بدهم، شاید رستگار شوند و البته آمار مشترکان فیدخوان‌ من هم بالاتر برود.
البته تیتر سرکاری نبود و یک حکایت در پایان این نوشته بعنوان اشانتیون تقدیم می‌شود. اگر خیلی عشق حکایت هستید بروید و ابتدا آنرا بخوانید. اما پیشنهاد می‌کنم قدم به قدم پیش برویم.

یک چیزی را هم همین اول بگویم که تا یک اصطلاحی می‌شنوید، فوری نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم!

فعل مشکوک!

مثلا همین فید! اصلا سخت نیست. بلکه بنده‌ی خدا خودش راحت‌کننده است. یعنی شما را راحت می‌کند. چه می‌دانم؟ هر چی این می‌خواهم این فعل لاکردار را درست به کار ببرم، خراب‌تر می‌شود!

فید در زبان و ادب پارسی

شاید حدس بزنید که «فید» ریشه‌ی «مفید» است! خیر. اگر چنین حدسی زده‌اید باید بگویم که واقعا برایتان متاسفم. خیلی شوت تشریف دارید. مثل این می‌ماند که ما هم بگوییم شما شوتی و بیاییم هی لگد بزنیم به شما! البته فید مفید است، اما ریشه‌ی آن نیست و فید هیچ ریشه‌ای نه در زبان پارسی بلکه در هیچ کجای پارسی ندارد. الکی سعی نکنید نشان بدهید ما از زمان هخامنشیان «فید» داشته‌ایم!

پس بالاخره این فید چه جانوری است؟

به زبان ساده «فید» همان خروجی وبلاگ است، در یک صفحه‌ی سفید بدون زلمبو زیمبو که به آن «خبرمایه» هم می‌گویند. حالا یکی بیاید این «زلمبو زیمبو» را توضیح بدهد! زلمبو زیمبو یعنی قالب وبلاگ و عکس و اینجور چیزها. حالا ما خواستیم از زبان عامیانه استفاده کنیم‌ها. فید هم یک چیزی است مثل آب پرتقال و آب‌لیمو و از اینجور چیزها که وقتی سرما می‌خورید یا زورتان می‌آید یک چیزی را بجوید، عصاره‌اش را می‌خورید و تمام. فید هم با اینترنت کم‌سرعت و البته بی‌سرعت و در مرحله‌ی محو و فنای ایران کارتان را راحت‌تر می‌کند. فید حکم صادرات را دارد. وبلاگ و سایت فیددار در واقع درهای خود را به روی مخاطب گشوده است! وای به سایت‌ها و وبلاگ‌هایی که فید ندارند، یا دهشتناک‌تر آنکه دارند و بعد آنرا کله می‌کنند که همه مجبور بشوند… بی‌خیال شوید! تصورش هم وحشتناک است!

آیا پول هم دارد؟

بله پول هم دارد! شما ممکن است در طول روز به وبلاگ‌ها و وبسایت‌های مختلفی سربزنید. گاهی تا این پایگاه‌های مجازی باز شوند، کارت اینترنتی‌تان و همراه با آن حوصله‌ی خودتان تمام می‌شود و ممکن است خسارات جبران‌ناپذیری بجا بگذارید. اگر هم بتوانید راحت باز کنید، ممکن است ضدحال بعدی را بخورید و در آنجا هیچ مطلب جدیدی نبینید. دو ساعت هم برای اینکه از این ضایع شدن جلوگیری کنید، چشم بچرخانید و باز هم هیچ. اما فید به این قضیه پایان می‌دهد. خوب این یعنی «پول هم دارد» دیگر.

حالا باید دامن چه کسی را گرفت؟

توصیه می‌کنم دامن گوگل را بگیرید، ول هم نکنید. شما می‌توانید مثل باز کردن حساب پس‌انداز، یک حساب کاربری در سایت‌های فیدخوان مثل گوگل‌ریدر، pipe یا… باز ‌کنید. البته نرم‌افزارهای فیدخوان‌ هم هست که بیشتر به درد کسانی می‌خورد که از اینترنت تلفنی استفاده می‌کنند و فرت و فرت باید آنرا قطع کنند که پولش زیاد نشود. البته قول می‌دهم فیدخوان‌های آنلاینی مثل گوگل‌ریدر برای همین گروه هم مفیدتر باشد.
حالا نشانی «فید» آن سایت‌ها و وبلاگ‌ها را در فیدخوان یا خبرخوان یا خوراک‌خوان وارد کنید. مثلا فید ماتینه http://feeds.feedburner.com/maatine و http://maatine.com/feed است.
با وارد کردن فیدها دیگر نیاز نیست گر و گر این در و آن در بزنید. این فیدخوان‌ها مثل یک مکنده‌ به محض اینکه مطلب تازه‌ای روی هر کدام از سایت‌ها و وبلاگ‌های مورد نظر شما برود آنرا می‌مکد و در فیدخوان شما نمایش می‌دهد. تعداد آن را هم نشان می‌دهد و شما می‌توانید آن مطالب را همانجا بخوانید.
شما مثل یک تکه آقا یا خانم در فیدخوان‌تان می‌مانید و مطالب جدید دو دستی تقدیمتان می‌شود. بعد از مدتی دیگر از توی فیدخوان جم نمی‌خوردید و کلی کیف می‌کنید.

کمی رحم داشته باشید!

گاهی هم بد نیست سری به آن سایت‌ها و وبلاگ‌ها بزنید. خواندن مطالب در خود سایت صفای دیگری دارد. مخصوصا اگر سایت سبک و با گرافیک خوب یاشد. ضمن اینکه فیدها فقط مطالب اصلی را می‌مکند و برخی از قسمت‌ها فقط در خود سایت‌ها قابل دسترسی هستند. مثلا لینکدونی‌ها. می‌شود هر دو – سه روز یکبار به آن نشانی‌ها مراجعه کرد. البته سایت‌های خبری را، به نظرم بهتر است، در همان فیدخوان‌ها بخوانید. اما می‌شود وبلاگ‌هایی را که خرده‌کار هستند و تک تک مطلب می‌گذارند در فضای مفرح و دل‌انگیز همان وبلاگ یا سایت ‌خواند.

محل زیست این جانور کجاست؟

توصیه‌ی بسیار غلیظ من استفاده از فایرفاکس است که به ‌تازگی نسخه‌ی فارسی آن هم بصورت رسمی منتشر شده است. آیکون فید در نوار آدرس مرورگر فایرفاکس که معمولا این شکلی است ظاهر می‌شود. روی همان کلیک کنید؛ کارتان حل است.
اگر از مرورگر ضایع اکسپلورر استفاده می‌کنید که تسلیت می‌گویم، کارتان در آمده. باید بگردید و RSS یا  XML یا چیزهایی مثل اینها را پیدا کنید. البته باز هم نترسید به راحتی پیدا می‌شوند. اما با فایرفاکس هلو برو تو گلو است.

این موجود عجیب چه فایده‌ای دارد؟

مثل اینکه دو ساعت داشتم قصه‌ی «کلثوم ننه» را تعریف می‌کردم! نگویید حالا فید را می‌خواهیم توی سرمان بزنیم؟! اول اینکه سرعت وبگردی شما را اضافه می‌کند. پس در زمان هم صرفه‌جویی می‌کند. از اعصاب‌خردی و این حرفها هم جلوگیری می‌کند که نروید تلافی‌اش را سر دیگران در بیاورید.
فایده‌ی مهم دیگرش اینکه شما در وضعیت فعلی باید هر بار کلی آدرس وارد کنید که با لیست کردن فید وبلاگ‌ها و سایت‌ها یک عمر راحت می‌شوید. (یکبار سرمایه‌گذاری، یک عمر آرامش، آسایش و از این حرف‌ها)
یک سری فایده‌های دیگر هم دارد که نمی‌توانم بگویم. نگفته بماند بهتر است. هر کس خواست بگوید تا شخصی بگویم.

گوگل‌ریدر این حسن را دارد که معمولا اگر آدرس فید را هم به آن ندهید و همان آدرس مستقیم وبلاگ یا سایت را بدهید، خودش جستجو می کند و کارتان را راه می‌اندازد. بچه‌ی متواضع و خوبی است این جناب گوگل!

اگر در سایت گوگل عضو هستید، برای استفاده از فیدخوان یا خوراک‌خوان کارتان راحت است. می‌توانید علاوه بر جیمیل از سایر امکانات آن از جمله گوگل‌ریدر هم استفاده کنید. یک نگاهی به گزینه‌های بالای اکانت گوگل‌تان بیندازید. نوشته: Reader
اگر هم عضو نیستید که اول عضو شوید.

حکایتی درباره‌ی گوگل‌ریدر!

رهگذری درویشی را دید و کرم سوال پرسیدنش گرفت و با خود همی گفت: حالا که مفت است، یک سوالی بنمایم. پرسید: اینهمه در باب فواید گوگل‌ریدر و دیگر فیدخوان‌ها داد سخن می‌دهند، پس چرا به من تسهیلات نمی‌دهند؟
درویش دستی به ریش بلندش کشید و گفت: آیا در سایت گوگل عضوی؟
گفت: خیر ای درویش بزرگ! در یاهو عضوم.
درویش گفتا: ای خواجه، ابتدا عضو شو بعد تقاضای تسهیلات کن! اگر به «یاهو» باشد که بایست من به آن مشتاق‌تر باشم. یاهو را چه به این حرفها؟! ترک یاهو کن و گوگل را بچسب.
رهگذر فریاد برآورد: گفتی گوگل؟
درویش که قدمی پیش رفته بود به نشانه‌ی تایید گفت: یاهو!

آی بدو، فید مجانی!

یکوقت سرکسیه نکنند شما را. فید در سرتاسر کشور و جهان مجانی است. نکند به بهانه‌ی مجانی بودن منت سرتان بگذارند و از شما توقعی داشته باشند!

معطل نکنید! با توجه به اینکه فامیلی من «مومنی» است، وبگردی و فیدخوانی‌تان را با نام بنده متبرک کنید و همین الان فید ماتینه را به خوراک‌خوان یا فیدخوان‌تان اضافه کنید. همه مدل داریم. از هر کدام خوشتان آمد، بردارید! اما اگر اولی را بردارید برای جامعه‌ی آماری من بهتر است. یکوقت انتخاباتی در پیش باشد، نیاز می‌شود. می‌دانید که ما ایرانی‌ها هستیم آمار. نباشد دق می‌کنیم!
دومی فید مستقیم ماتینه است که به نظر خوشگل‌تر است. باز هم سلیقه‌ی شماست. (به لطف الهی مشکل آمار این یکی هم حل و نگرانی نشریت رفع شد! به قول آقای حافظ: لطف الهی بکند کار خویش!)

فید خوشگل ماتینه http://maatine.com/feed/
فیدبرنر ماتینه http://feeds.feedburner.com/maatine
پنجره‌ی ماتینه http://maatine.com/myLDRSS.php
فید دیدگاههای شما http://maatine.com/comments/feed

اگر خواستید دیدگاههای یک نوشته را پیگیری کنید، نشانی همان پست را در خوراک‌خوان وارد کنید.
در ماتینه هر دسته و بخش یک فید جداگانه دارد. دارندگی و برازندگی! ممکن است بخواهید پیگیر بخش خاصی باشید. نشانی همان دسته را وارد فیدخوان کنید. راستی گاهی موسیقی یا ویدئو‌هایی هم در ماتینه می‌گذارم که فید جداگانه‌ای دارد.

پنجره
فید چیست و نحوه استفاده از فید | مجله‌ی اینترنتی پریانا
«فید» چیست و به چه کاری می‌آید؟! | یک پزشک
فید، وبگردی با بالاترین سرعت ممکن | یک فتحی
جوابیه‌ای به محمدعلی مومنی در مورد فوائد فید | محمد سفری (دوستم!)

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 36 نظر دیگر

به حافظ تفأل زدم. شاید باورتان نشود که از خانواده‌‌ام مرحله به مرحله بالاتر رفتم و همه را یاد کردم. آخرین مرحله تصویری هوایی کره‌ی زمین بود! به یاد همه بودم.این هم فال یلدای۸۷

مقام امن و می بی‌غش و رفیق شفیق
گرت مدام میسر شود زهی توفیق
جهان و کار جهان جمله هیچ‌درهیچ است
هزار بار من این نکته کرده‌ام تحقیق
دریغ و درد که تا این زمان ندانستم
که کیمیای سعادت رفیق بود رفیق
به مأمنی رو و فرصت شمر غنیمت وقت
که در کمینگه عمرند قاطعان طریق
بیا که توبه ز لعل نگار و خنده‌ی جام
حکایتی است که عقلش نمی‌کند تصدیق
اگرچه موی میانت به‌چون منی نرسد
خوش است خاطرم از فکر این خیال دقیق
حلاوتی که تو را در چه زنخدان است
به کنه آن نرسد صدهزار فکر عمیق
اگر به رنگ عقیق شد اشک من چه عجب؟
که مهر خاتم لعل توست همچو عقیق
به‌خنده گفت که: حافظ غلام طبع توام
ببین که تا به چه حدم همی کند تحمیق

ارسال نظر سریع

سفر به ایتالیا با همه عیب‌هایش، این حسن را هم داشت که حساب کار «دست» آقای خاتمی بیاید که دیگر «دست» از پا خطا نکند. قدیمی‌ها گفته‌اند: «بسیار سفر باید، تا پخته شود خامی.» البته این ضرب‌المثل بومی است، پس کارکرد داخلی دارد و منظورش سفر داخلی است. یک چیزی مثل همین سفرهای استانی. نه اینکه طرف بلند شود برود ایتالیا. نتیجه همان می‌شود که «دستش» را بگذارند توی حنا!
آنها هم اگر حدس می‌زدند سفر ایتالیا در کار باشد، پشت «دستشان» را داغ می‌کردند و این ضرب‌المثل‌های «دست»و پاگیر را به «دست» فراموشی می‌سپردند.
اما آقای خاتمی نه در ایتالیا که در همین ایران خودمان به این نتیجه رسید که «دست» آدم باید «دست» خودش باشد. اگر اینطور نباشد مثل آن خواننده‌ی بی‌ادب می‌شود که می‌خواند: «دیگه دست خودم نیست، دیگه دل تو دلم نیست!» اما نتیجه این شده است که نه تنها «دست راست»، که با آن «دست» می‌دهند، بلکه از روی احتیاط هر دو «دستش» را محکم بهم قفل کرده است که هیچ سایتی نتواند «دستش» را رو کند. همانطور که در تصویر می‌بینید حساب کار «دستش» آمده و آنرا محکم چسبیده است. به اطرافیان هم سفارش کرده است که یکجوری که تابلو نباشد به او یادآوری کنند. گویا شخصی هر چند دقیقه یکبار به روشی کاملا هنری ‌گفته است: حالا ددددددست! آقای ابطحی بوده است!

از طرفی به این خانم محترمه(مری رابینسون، رئیس‌جمهور پیشین ایرلند) هم گفته‌اند: «دست» از سر این سید بردار و «دستت» را بکش. ماییم و این سید و انتخابات و سرنوشت بشریت. شما اگر به فکر بشریت هستی و آمده‌ای برای انسان و بشریت فکری کنی، همین یک کار را بکن ثواب دنیا و آخرت را ببر، صلح جهانی را هم تضمین کن.
خانم محترمه دریافت که منطقه‌ی استراتژیکی است «دست» آقای خاتمی و اگر صلح جهانی «دست» آقای خاتمی است که چشم! بعد گفته است: «دستم» آزاد باشد ایراد دارد؟ گفته‌اند: دقیقا ایرادش همین است که آزاد باشد. ما اصلا آزاد مازاد نداریم! هر ایرانی‌ «دستش» به کاری بند است. یکی «دست» در دهان، یکی «دست» در بینی، یکی «دستش» به… خلاصه «دستت» را مشغول کن. با یک چیزی ور برو یا یک جایی را بخاران. شما که «دستتان» توی کار است!
خانم محترمه می‌گوید: اگر ضرب‌المثل‌های بومی شما مصرف داخلی دارد، پس صنایع «دستی‌‌تان» هم به درد خودتان می‌خورد. این کارهایی که گفتید در کشور ما یک چیزی است مثل همین «دست دادن» خاتمی شما! و مناسب‌ترین مکان برای اشتغال «دستش» را، همین مکان مذکور می‌بیند که می‌بینید!
آقای خاتمی هم با همین بهانه سران سابق را جمع کرده است که «در بلاد شما با اینکه ازدیاد جمعیت ندارید،  اما ارتباط‌ها تنگاتنگ است و همه تنگ هم‌اند و هم را هل می‌دهند. دفعه قبل ما را هم هل دادند. بیایید به کشور ما که جمعیتش زیاد است اما نظم و ترتیب دارد و هیچ کس دیگری را هل نمی‌دهد. نمونه‌اش صف مترو، صف اتوبوس و صف نان که همه فاصله‌ی مجاز را رعایت می‌کنند.» در این تصویر هم که می‌بینید؟ فاصله‌ی مجاز بین آقای خاتمی و خانم محترمه رعایت شده است، به گونه‌ای که هیچ فتوشاپی قادر نیست «دست» این دو نفر را در «دست» هم بگذارد.
البته ما که می‌دانیم اینها رفتارهای انتخاباتی است و ایشان می‌خواهد با این «دست»‌های قفل‌شده در هم، مثبت بازی از خودش در بیاورد. «دست» هم زیاد شد در این همایش.

این عکس را ملاحظه بفرمایید.
آقای خاتمی از اینکه بالاخره «دستش» را در «دست» یک آقا گذاشته است احساس شعف و شادمانی می‌کند و این خاطره انتخاباتی را ثبت می‌کند. از دست خاتمی!

پی‌نوشت:
۱- این طنز در هفته‌نامه گل‌آقا، شماره پانزدهم، سه‌شنبه ۲۱ آبان ۱۳۸۷ با «تخفیف» منتشر شده است. من تخفیف نمی‌دهم!
۲- بازنشر در سایت «آی طنز» ۴آذر۸۷
۳- سایت «موج سوم» نیز، امروز ۶آذر۸۷ این طنز را منتشر کرد.

ارسال نظر سریع