ولی من
تصمیم دیگری دارم
می‌خواهم مردم را خوشحال کنم!

جوری که وقتی مُردم
همه حال کنند
جشن بگیرند
و یک نفس راحت بکشند!

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 10 نظر دیگر

در پاسخ به پرسش‌های کاربران خداجوی سایت انحرافی فیس‌بوک درباره‌ی رای‌گیری سایت ضاله‌ی BBC برای «انتخاب بزرگترین شخصیت ایران زمین» به اطلاع می‌رساند:

بنده هیچگونه اطلاعی از «ابعاد» این آقایان ندارم. بدیهی است اگر «رستم» در این فهرست جای داشت، او «بزرگترین…» بود.
نتیجه اینکه انتخاب یک نفر از میان فردوسی، بوعلی سینا، حافظ، محمد مصدق، زرتشت و کوروش نامردی است!
اینجانب به دلیل عدم وجود گزینه‌ی «همه‌ی موارد» به «هیچکدام» از این بزرگترها رای نمی‌دهم. حالا چه در تهران باشم، چه در دماوند، یا هر کجای دیگر!

ارسال نظر سریع

سال نهنگ پیشین، درست ۱۲ سال پیش، سال دوم انتشار مجله‌ی «بچه‌ها…گل‌آقا» بود.
این روزها یادی از آن مجله می‌کردم که برای نوروز ویژه‌نامه‌ی مفصلی هم تدارک می‌دید.
من برای آن نهنگ و سالش قصه‌ای نوشته بودم. با عنوان «من و سفره‌ی هفت‌سین و بچه‌نهنگ!» آن موقع ۱۹ ساله بودم.
داستان من نه در ویژه‌نامه «بچه‌ها…گل‌آقا»، بلکه پس از عید منتشر شد؛ با مقدمه‌ای که در آخر داستان آمده بود.
حالا آن داستان را با مقدمه‌ی موخر «بچه‌ها… گل‌آقا» در ماتینه بازنشر می‌کنم.

این داستان کاملا واقعی است. اگر شما قبول ندارید، من چه کار کنم؟
باید سفره‌ی هفت‌سین را آماده می‌کردم. همه‌ی «سین»‌های سفره آماده بود، به غیر از یک «سین» که آن هم ماهی گلی بود! خواستم برای خریدن ماهی به مغازه‌ی حسن‌آقا –بقال محله – بروم که یاد خبرنامه‌ی «بچه‌ها…گل‌آقا» افتادم و این که سال ۷۹ سال نهنگ است. با خودم گفتم: چه بهتر که به جای ماهی، یک نهنگ سر سفره‌ی هفت‌سین بگذاریم. بالاخره هر دو آبزی هستند دیگر! تازه اگر لازم باشد، یک رنگ سرخ به آن می‌زنم!

حسن‌آقا – بقال محله – علاوه بر لواشک، آبنبات و… شب‌های عید، ماهی گلی هم می‌فروخت! به او گفتم که یک نهنگ می‌خواهم! اما او دائم تعارف و احوالپرسی می‌کرد. من هم گفتم: «حسن‌آقا، این تعارف‌ها را بگذار کنار، برویم سر اصل مطلب. بگو نهنگ داری یا نه؟!»
- چند بسته؟
- نخیر، انگار شما فروشنده نیستی!
آقای بقال از حرف‌های من خنده‌اش گرفت. حالا نخند، کی بخند!
-ببین حسن‌آقا، حرف‌های من طنز نیست. اگر طنز بود، آنها را برای بچه‌ها… گل آقا می‌فرستادم!
- آخر نهنگ که در سفره‌ی هفت‌سین جا نمی‌گیرد!
- خوب، بچه نهنگ بده!
- تنگش را از کجا می‌آوری؟!

حسن‌آٔقا راست می‌گفت. چو.ن هیچ جا تنگ نهنگ نداشتند. اما خود حسن‌آقا گفت: می‌توانی به شیشه‌برها بگویی برایت یک تنگ بسازند!
پیشنهاد خوبی بود. به همین خاطر او را به عنوان مشاور خودم پذیرفتم. بعد هم به یک شیشه‌بری رفتم و از او خواستم یک تنگ نهنگ برایم بسازد. شیشه‌بر هم فکر کرد من طنزپرداز «بچه‌ها…گل‌آقا» هستم. برای همین زد زیر خنده! حالا نخند، کی بخند.
بالاخره شیشه‌بر حرف مرا قبول کرد و مشغول کار شد. به پیشنهاد مشاورم – حسن‌آقا بقال – برای تهیه‌ی نهنگ مجبور بودم خودم یکی از دریا شکار کنم. بنابراین به کنار دریا رفتم، اما از نهنگ‌ها هیچ خبری نبود. بالاخره فهمیدم برای روزهای عید رفته‌اند مسافرت!

از ناراحتی زدم زیر گریه. البته فقط گریه نبود. بلکه کمی جیغ هم با آن مخلوط بود!
از صدای جیغ من یک عروس دریایی عصبانی شد، پیش ما آمد و گفت: می‌شود کمتر جیغ بزنی؟! بچه‌هایم را تازه خوابانده‌ام.
من هم جریان نهنگ سفره‌ی هفت‌سین را برای عروس دریایی تعریف کردم. عروس دریایی از این که هنوز سفره‌ی ما تکمیل نشده بود، خیلی ناراحت شد و یک عالمه آبغوره گرفت و گفت: اگر نهنگ پیدا نکردی، من حاضرم به سفره‌ی شما بیایم.
اما من قبول نکردم. چون عروس آخرین حرفش «سین» بود!

او بعد از گشتی که در دریا زد، پیش ما آمد و گفت: یک خبر خوب! یک بچه نهنگ لوس، وقتی که پدر و مادرش به مسافرت می‌رفتند، لج کرده و همین جا مانده است.
من هم از بچه نهنگ خواهش کردم به زبان خوش با ما بیاید و سفره‌ی هفت‌سین ما را تکمیل کند! اول خودش را لوس کرد. اما بعد که من چند تکه لواشک به او دادم، راضی شد. من هم به او اطمینان دادم که لواشک‌ها بهداشتی هستند!

قبل از آمدن بچه‌نهنگ، تنگ را که حاضر شده بود گرفتم و به خانه بردم. بعد هم بچه نهنگ را بردم. حالا دیگر سفره‌ی هفت‌سین ما تکمیل شده بود. هر چند که بابا و مامان دائم غر می‌زدند و مثل بچه‌ها بهانه می‌گرفتند. ولی دیگر کار از کار گذشته بود!

با آغاز عید نوروز و شروع دید و بازدید‌ها، مشکل ما هم آغاز شد. هر مهمانی که به خانه‌ی ما می‌آمد، خیس آب برمی‌گشت. برای همین بچه‌نهنگ بیچاره نه جرات داشت تکان بخورد، نه فواره‌اش را روشن کند!
چند روز که گذشت، بچه‌نهنگ خیلی بهانه گرفت و از جای تنگش می‌نالید. این بار خودش را لوس نمی‌کرد. راست می‌گفت طفلکی!
یک روز تصمیم گرفتم بچه‌نهنگ را به دریا برگردانم. برای همین به پشتش سوار شدم و با او به دریا رفتم. بچه‌نهنگ هم به خانه‌ی خودش یعنی دریا برگشت و من از این موضوع خیلی خوشحال بودم. به هر حال هر کسی باید در خانه‌ی خودش زندگی کند. به قول بابا: «هیچ جایی، خانه‌ی خود آدم نمی‌شود!»
این بود دروغ سیزده من!

*توضیح ضروری بعد از خواندن داستان:
این که مقدمه‌ی یک داستان را بعد از خواندن آن، مطالعه کنیم، اتفاق غیرمنتظره‌ای نیست. سابقه‌اش هم برمی‌گردد به تاسیس اولین پستخانه‌ی مبارکه در هر کشور. یعنی وقتی آدم سفارش یک داستان مربوط به عید را به نویسندگانش می‌دهد و چند روز بعد از عید به دستش می‌رسد، و اتفاقا خیلی بانمک است، چاره‌ای ندارد جز اینکه آن را در شماره‌های بعد از عید چاپ کند. چنین مقدمه‌ای بنویسد و بهانه هم بیاورد که «خواستیم حال و هوای عید از سرتان نیفتد!»
این بود مقدمه‌ی بی‌ربط ما درباره‌ی این داستان!

منتشر شده در
 هفته‌نامه‌ی «بچه‌ها…گل‌آقا» | ۱۵ اردیبهشت ۱۳۷۹ | شماره‌ی ۵۰

ارسال نظر سریع

به وجد می‌آوردم
این همه چیز ملی:
خودرو ملی
اینترنت ملی
قهرمان ملی
افتخار ملی

و اینک «عناصر اربعه»‌ی ملی:

«آب»‌بازی؟ ممنوع
«آتش»‌بازی؟! ممنوع
اما
بازی با «خاک»، آزاد
«باد»بازی، چو پرچمی، آزاد!

شنیدنی‌های ۴شنبه‌سوری

چهارشنبه‌سوری | آهنگساز و خواننده: ثمین باغچه‌بان
نوروز تو راهه | آهنگساز: ثمین باغچه‌بان | گروه کر
ثمین باغچه‌بان و چهارشنبه‌سوری | گفت‌وگو و گزارش
چهارشنبه‌سوری | خواننده: ناصر مسعودی
چهارشنبه‌سوری | خواننده: هما | ترانه‌سرا: پرویز خطیبی | آهنگساز: ناصر خدیوی
بریم قاشق‌زنی | خواننده: غزاله
چهارشنبه‌سوری | خواننده: ماه‌منیر | ترانه‌سرا و آهنگساز: ماه‌منیر
آخرین چهارشنبه‌ی سال | خواننده: لیلا
اسفند دونه دونه | خواننده: یاسمین | دستگاه: اصفهان
قاشق‌زنی دیر میشه | خواننده: یاسمین | آهنگساز: اسماعیل مهرتاش
زردی من از تو، سرخی تو از من | خواننده: –
چهارشنبه‌سوری | خواننده: فرخ
چهارشنبه‌سوری | کاوه یغمایی

پی‌نوشت
اگر آهنگی با موضوع «چهارشنبه‌سوری» شنیده‌اید و در این فهرست آنرا نمی‌بینید، لطفا بگویید که اضافه کنم.

ارسال نظر سریع

* * *

باید به دفتر انتشارات می‌رفت. دیروز ناشر زنگ زده بود و گفته بود کار جدیدی برایش دارند.
مرد ویراستار شبی سخت را به صبح رسانده بود. دو پسرش را بوسید. همسرش با حجاب کامل و رعایت موازین آرمیده بود. دلش می‌خواست او را هم ببوسد. اما یادش نمی‌آمد در فیلمی کسی همسرش را بوسیده باشد!

بند کفش‌هایش را که بست، کسی صدایش زد. همسرش بود، نگران و آشفته. پرسید: باز هم ویراستاری؟ بس‌ات نیست؟!
مرد ویراستار رویش را برگرداند. چشمهای همسرش به او کلی لیچار می‌گفتند که «آخر مرد حسابی این هم شد کار؟»
- عزیزم، من برای آینده‌ی تو و بچه‌ها باید ویراستاری کنم. لطفا درک کن.
- اما تو به من قول دادی. من پول‌های آنچنانی نمی‌خواهم. درست است که ویراستاری پول خیلی تپلی دارد. اما نه! خواهش می‌کنم. اگر به فکر آینده بچه‌ها هستی ویراستاری نکن. من می‌ترسم، می‌فهمی؟
-اما حالا اوضاع فرق کرده. حالا من محافظ دارم. آنها از جان من محافظت می‌کنند.
-نگو که محافظ داری. آخرین بار که کتابی را ویراستاری کردی، ماشینت را منفجر کردند.
-آه، همسرم! من هم مثل دانشمندان هسته‌ای. آیا جان من عزیزتر است؟

اشک در چشمان زن حلقه زد. گفت: آن شب که به خواستگاری من آمدی، پدرم شغلت را پرسید. پدرم گفت: من دخترم را با لباس سفید به خانه‌ات می‌فرستم و با لباس سفید پس می‌گیرم. نمی‌خواهم با لباس مشکی ببینمش! بعد هم پرسید: شغلت خطرناک است؟ خلاف نباشی. شر نباشی. اهل چاقو و آلات قتاله نباشی!
گفتی: نه پدرجان. سر و کار ما با قلم است.
گفت: مواظب دستت باش؛ خطر دارد. انصاف را رعایت کن. اما اگر با مردم مدارا کنی، خطری نیست. قصاب خوب، کم پیدا می‌شود!
گفتی: قلم و خودکار را می‌گویم.
پدرم ابروهایش را در هم کشید و گفت: خطر ندارد؟
گفتی: ما خودمان که مولف نیستیم. غلط غلوط نویسندگان را می‌گیریم!
پرسید: خطر ندارد؟
گفتی: نه. روشنفکری است. یک گوشه‌ی خلوت، بدون دغدغه می‌نشینم و غلط‌گیری می‌کنم.
بغض گلوی زن را فشرد. به روزهایی فکر می‌کرد که همسرش به خاطر ویراستاری یک کتاب آشپزی تهدید به مرگ شده بود. گفت: این بود آن چیزی که گفتی؟ ده سال از ازدواج من و تو می گذرد. آه، پدر! چقدر دلم برایت تنگ شده. کاش می‌بودی…

مرد ویراستار گفت: اما ویراستاری…
زن رویش را برگرداند و گفت: کمتر غلط‌شان را بگیر. چرا به فکر من و بچه‌هایت نیستی؟ ببین چه معصومانه خوابیده‌اند؟ مردم هم غرور دارند برای خودشان. معلوم است وقتی هی غلط غلوط‌شان را می‌گیری، اسلحه می‌کشند. گونه‌ات هنوز درد می‌کند؟
- نه خیلی!
-نامردها! این را برای چه زدند؟
-برای نیم‌فاصله!
-حالا باید بروی؟
-بله. ناشر ما را بیمه کرده است. بیمه‌ی ویراستاری. بعد از من، تو و فرزندانم زندگی سختی نخواهید داشت.
زن نتوانست اشک‌هایش را پنهان کند. مرد از خانه بیرون رفت. محافظانش گرد او را گرفتند. از بیرون صدای شلیک‌های پی در پی شنیده می‌شد!

پی‌نوشت:
رضا شکراللهی در خوابگرد نوشته است:
«برای ویرایش کتک نخورده بودم که شکر خدا نمردم و خوردم.»

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 1 نظر دیگر