چرا روز بزرگداشت شجریان نداریم؟!

shajarian-firooze-mozaffariامروز روز ملی موسیقی ایرانی است. در تقویم چنین عنوانی نداریم. بلکه پیشنهاد من است که در زادروز استاد محمدرضا شجریان، این روز را با عنوان «روز ملی موسیقی ایرانی»، یا حتی روز بزرگداشت «محمدرضا شجریان» نامگذاری کنیم.
در کنار این این همه هفته و دهه و روزی که در تقویم جا خوش‌کرده‌اند و نمی‌دانیم چیستند؛ حق آن است که روزی هم با نام «موسیقی ایرانی» داشته باشیم.
حتی روز سینما، روز قلم، روز شعر و ادب پارسی و روز خبرنگار هم داریم. اما روز یا هفته موسیقی ملی ایرانی نداریم!

ما روزهایی در بزرگداشت حافظ، سعدی، مولوی، زکریای رازی، ابوعلی سینا و دیگران داریم؛ اما روز بزرگداشت «شجریان» نداریم. او کمتر از حافظ نیست. بلکه بنا به رشد و تطور تاریخی، با تکیه بر انباشته حافظ، مجموعی است از شجریان و حافظ، شجریان و سعدی، شجریان و مولوی، شجریان و ابتهاج و…
این لازمه رشد تاریخی است که انباشته تاریخی را برگیریم و چیزی به آن بیافزاییم. شجریان دقیقا در همین نقطه ایستاده و از این‌رو، دست‌کم روی خط زمان، حتی از حافظ و سعدی پیش است.
بزرگداشت او وظیفه ما و بزرگ‌داشتن فرهنگ، هنر و موسیقی ایرانی است.

حتی کسانی که از شجریان خشمگین‌اند، نفس ورود او به حمایت از مردم را پاس بدارند. هنرمند نماینده وجدان جامعه است. هنرمند بر اساس درک و برداشت پیشروانه از رویدادها، دریافت‌های خود را بیان می‌کند.
شجریان اهل نغمه سر دادن در خلوت نیست؛ که توی باغ خودش بی‌تفاوت باشد که چه بر انسان‌های دیگر می‌رود.
بزرگی او فقط به صدا و آوازش نیست. در واکنش‌های او به تحولات اجتماعی هم ریشه‌ دارد.

او یکی از ستاره‌های تاریخ موسیقی ایرانی است. به‌نظر شما برای این چهره بزرگ و ملی چه باید کرد؟!
حق آن است که در چنین روزی جشن ملی با برنامه‌های ویژه برگزار می‌شد. رادیو و تلویزیون در برنامه‌هایی ویژه آثار او را مرور می‌کردند. در سالن‌ها برنامه‌های ویژه برگزار می‌شد؛ از نمایشگاه‌ نقاشی و عکس گرفته تا کنسرت؛ که مردم از پروراندن انسان‌های بزرگ و هنرمندی چون شجریان به‌خود ببالند و بر عزت نفس‌شان بیافزایند.

شاید فکر کنید که این کلمه‌ها در ستایش شجریان است. آری. چرا که ستایش او تشویق جامعه به بزرگ بودن و بزرگ شدن است. کسی که چند دهه اینچنین کوشیده و با سختی‌ها دست و پنجه نرم کرده و خود را در بالاترین سطوح حفظ کرده است، متسحق ستایش است.

شجریان حتی حق دارد که متوقع باشد که او را بزرگ بدارند و ستایش کنند. حق دارد که متوقع باشد حرفش برش داشته باشد. حق دارد که پس از این همه سال توقع داشته باشد که تا لب تر می‌کند، مجوز کنسرت و آلبومش را بدهند. او حتی حق دارد که طلبکار باشد! هر یک از ما پس از کوشش‌هایی، دوست می‌داریم که ارج‌مند باشیم و ما را تکریم و احترام کنند. برای او پس از چندین دهه کوشش، توقع ارجمندی و ارزشمندی و تکریم و احترام کاملا به‌جاست.
شجریان برآیند سرمایه هنری و اجتماعی ماست. او را پاس بداریم.

پی‌نوشت:
۱- امروز کانال هفته‌نامه چلچراغ را پی بگیرید که برنامه ویژه‌ای به‌مناسبت زادروز شجریان داریم. یکی از آنها مرور تصنیف‌های شجریان روی خط زمان است.
هر یک از دستگاه‌ها و آوازهای ایرانی بهتر است در ساعتی از شبانه‌روز شنیده شوند. بر اساس «زمان‌دستگاه‌« و «زمان‌آواز» تصنیف‌های شجریانی را مرور می‌کنیم.

۲- شماره ۶۷۹ هفته‌نامه چلچراغ جشن‌نامه‌ای است برای استاد محمدرضا شجریان. با یادداشت‌ها، گفت‌وگوها و البته نقاشی اختصاصی چلچراغ از پرتره استاد. به دیدنش در فضای مجازی بسنده نکنید. این شماره را بخرید.

در این باره بخوانید:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *