خبر فوری را ضایع نکنیم

این روزها چیزی که زیاد شده، «خبر فوری» است. خبرهایی که فکر می‌کنی باید اگر آب دستت است زمین بگذاری و بخوانی.
با دسترسی فراگیر مردم به رسانه کاربرها به‌دلیل ناآشنایی با کاربرد اصطلاحات، «هیجان‌زدگی» و یا «خود مهم پنداری»  مفاهیم را در جایی غیر آنجا که باید به‌کار می‌برند.

دیدار رییس اداره تربیت بدنی با شهردار، بازدید آقای رییس از پروژه‌های در حال انجام، ثبت نام شخصی در انتخابات، کناره‌گیری از انتخابات یا ائتلاف نامزدهای انتخاباتی شاید خبر باشند؛ اما «خبر فوری» نیستند. البته که خبرهای غیر فوری هم باید در اولین فرصت منتشر شود. اما چنین خبرهایی به شرطی زیر عنوان «خبر فوری» جای می‌گیرند که:

۱- انتشار خبر در همان لحظه اهمیت دارد و یک روز یا حتی چند ساعت و چند دقیقه هم از اهمیت خبر می‌کاهد.
۲- فراگیری خبر که در حالت عادی هم باید رعایت شود و آن خبر دارای ارزش برای طیفی وسیع از مخاطبان باشد.
۳- اهمیت اطلاعاتی که لازم است به سرعت در اختیار مردم قرار بگیرد.
۴- تاثیر لحظه‌ای خبر در زندگی و کار مخاطبان

در حالی که بسیاری از خبرهایی که من در طول این چند ماه دیده‌ام، چنین ویژگی‌هایی را نداشتند.

برای مردم چه اهمیتی دارد که رییس دو اداره طبق یک روند عادی با هم دیدار کرده‌اند؟ یا کناره‌گیری یک نامزد انتخاباتی که پایگاه رایی هم ندارد و کناره‌گیری‌اش مثل بودنش در میدان چندان برای افکار عمومی اهمیت ندارد.

دکتر احمد توکلی در کتاب «واژه‌های کلیدی در روزنامه‌نگاری» می نویسد. «خبر فوری خبری است که اگر بلافاصله  و در اولین فرصت ممکن  از سوی  رسانه منتشر  نشوند، ارزش  خود را از دست  می‌دهد.»
اعلام خبر کناره‌گیری یک نامزد انتخاباتی با طیف طرفداران گسترده یا خبر نامزد پیروز در انتخاب در زیر عنوان «خبر فوری» می‌گنجد.

استفاده بی‌دلیل از هر اصطلاح یا عنوان، افکار عمومی را در برابر آن در استفاده‌های بعدی ایزوله و بی‌تفاوت می‌کند. آنوقت ماییم و اصطلاحات تهی از معنا که روی دست‌مان مانده و ارتباط ما هم بدون این کلمه‌ها با مخاطب قطع شده است.
این عنوان مهم را برای «لحظه‌های واقعی و مهم» نگهداری کنیم!

در این باره بخوانید:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *