بوس کنید، خوب می‌شود!

دستورالممل‌های قضاقورتکی ۵۸

ما برای آلوده نشدن هوا، شونصد دستورالعمل داریم، یکی از یکی بی‌بخارتر و بدآموزی‌دارتر! پس بهتر است به‌جای اینکه فرت و فرت بگوییم چه‌کار بکنید، بگوییم چه کار نکنید!

۱-تعطیل! نکنید!
آیا فکر می‌کنید «تعطیل کردن» تنبیه است؟! زرشک! تشویق است! تعطیل می‌کنید که هوا آلوده‌تر نشود، جماعت می‌افتند توی خیابان‌ها به خرید و گشت و گذار و عشق و حال! تعطیل نکنید که بروند سر کارشان، خیابان‌ها خلوت شود. اصلا اینجوری جماعت حساب دست‌شان می‌آید که برای دستیابی به تعطیلی باید آلودگی ایجاد کنند. آخر بدآموزی تا کجا؟!

۲-جواب سلام دودزایان را ندهید
دودزایان تیره‌ای از انسان‌ها هستند که در خشکی زیست می‌کنند و نسل‌شان هم رو به انقراض نمی‌باشد! آنها با شرکت در طرح «از مبدا تا مقصد، تولید دود» دل و روده جماعت را بالا می‌آورند و به هیچ کجایشان هم حساب نمی‌کنند.
اگر چهار روز به جای سلام کردن به او بگویید «ایش‌ش‌ش‌ش» شخص احساس از جامعه‌راندگی کرده و دست‌کم این وامانده را می‌برد موتورش را تنظیم می‌کند.

۳-تبلیغ مرگ نکنید
چنان درباره مرگ به‌خاطر آلودگی تبلیغ می‌کنند که انگار تور تفریحی است به دیار باقی. بعد هی آمار می‌دهند «در اثر آلودگی هوا چند نفر کشته، زخمی، مفقود، تبخیر یا تصعید شدند.» این هم شد ترساندن؟ دودزایان هم می‌گویند «اصلا بذار بمیریم، راحت شیم!» پس برای مردن تبلیغ نکنید!

۴-به فکسنی‌ها پیله نکنید
بعضی از اتوبوس‌های تهران یادگارهای دوره رضاخان میرپنج‌اند و به اندازه ۴۵ خودرو شخصی که موتورش هم تنظیم نشده باشد، در تولید بومی دود مشارکت می‌کنند. مترو هم  که آنقدر آدم تو آدم است که طرف به مقبره اجداش تبسم می‌کند دیگر از وسایل جمعی استفاده کند و می‌رود با همان وسیله خودش دودزایی می‌کند.

۵-سخنرانی نکنید
بعضی از سخنرانی‌ها به پاکی هوا کوچک‌ترین کمکی که نمی‌کند هیچ! صد پله بدتر می‌کند. نه اینکه سخنران خودش دودزا باشد. ولی یارو حرف‌هایی تولید می‌کند که شنونده بیشتر حرصش در می‌آید که برود هر کار دلش می‌خواهد بکند. سخنران محترم! چند روز برو سفر!

۶-جلسه هوا نکنید
نتیجه جلسه‌ها شده این. بنابراین اگر برگزار نشود، حتما چیز خوبی می‌شود. دست کم صرفه‌جویی‌های ریالی و ارزی که دارد. همین «حق جلسه»ها را بکشید روی یارانه مردم تا یک ماه از خانه بیرون نمی‌آیند

۷-طرح ترافیک را کش ندهید
طرح می‌گذارند که شهر خلوت‌تر بشود، همه می‌گویند «آخ جون! الان طرحه، شهر خلوته! بریم خیابون‌گردی»
حتی اگر مردم خیلی قانونمند بشوند و طرح ترافیک را روی تخم چشم‌شان بگذارند باز هم شلوغ می‌شود. بالاخره سازمان کنترل ترافیک هم باید را از یک جایی خرجش را در بیاورد که بتواند با از این جور طرح‌ها اجرا کند!

۸-حقوق ندهید
طرف تا چندرغاز می‌آید دستش خانواده را برمی‌دارد و دوره می‌افتد توی شهر. بنابراین حقوق کارمندها را دیر بدهید که حتی پول بنزین هم نداشته باشند!
اینجوری اعصاب سرپرست خانواده هم شخمی می‌شود و تا آخر ماه اگر کسی جرات دارد بگوید برویم خرید!

۹-محل ندهید، خوب می‌شود
درست است که بعضی زخم‌ها را باید بوس کرد که خوب بشود. اما بعضی مشکلات هم هستند که هر چقدر به آن بیشتر رو بدهید و به آن فکر کنید، بزرگتر می‌شوند. کم‌محلی بدهید، خودش خسته و خود به خود خوب می‌شود. (نقش بوس را بازی می‌کند!) ما خودمان همینجور بودیم. در کودکی آلودگی ایجاد می‌کردیم، بزرگترها می‌خواستند ما را با زبان خوش و روانشناسانه آرام کنند، ولی ما رواشناسی حالی‌مان نمی‌شد و خودمان را لوس می‌کردیم. محل که نمی‌دادند، خسته می‌شدیم و رویمان کم می‌شد.
پس محل ندهید و ماجرا را دایورت کنید روی سواحل آبی؛ خودش خوب می‌شود با بادی، بارانی، سیلی، چیزی!

۱۰-روی آلودگی کلید نکنید
یک خبر دیگر را داغ کنید که مردم  فکر و ذکرشان بشود آن. جوری که توی باغ نباشند که دارند خفه می‌شوند. اینجوری آلودگی هوا حل نمی‌شود، ولی گویا نیست و حل شده است!

۱۱-هر کاری می‌کردید، دیگر نکنید
یکی از بهترین راه‌های رفع آلودگی این است که تا حالا هر کاری می‌کردید، به درد خودتان می‌خورد، دیگر نکنید!

منتشر شده در
هفته‌نامه «چلچراغ» | ۲۶ دی ۱۳۹۴ | شماره ۶۴۸

در این باره بخوانید:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *