راه‌های فیلم‌‌بین شدن مسئولان محترم!

دستورالممل‌های قضاقورتکی ۱۶

اگر کسی غذا نخورد، می‌میرد. اما اگر فیلم نبیند که نمی‌میرد.
بعضی‌ها هم اگر فیلم نبینند، واقعا می‌میرند. اما بعضی‌ها اگر فیلم نبینند، ممکن است بعضی‌های دیگر تا آستانه دیار باقی بروند.
وقتی مسئول محترم فیلم نمی‌بیند، با استناد به شنیده‌ها، سوسه‌ها و زیرآبی‌رفتن‌ها، فیلم‌ها درقیف می‌شوند.
در نتیجه طبق آمار، سالانه، تعدادی از سینماگرها دچار آجرگشتگی نان، سوء هاضمه، ناراحتی‌های روانی، قلبی، مغزی، ریوی و انفورماتیک می‌شوند.
با فیلم‌بین شدن مسئولان، مخصوصا لاله افتخاری، آمار تلفات در کشور کاهش پیدا می‌کند. حالا چه کنیم که آنها فیلم‌بین شوند؟!

۱- برایشان تخمه بخرید.
تخمه نقش مهمی در رشد فرهنگ، هنر، ورزش، علم و همه چیز ایرانیان داشته است. با تخمه حتی مجموعه‌های تلویزیونی و بازی استقلال ـ پرسپولیس هم قابل تحمل می‌شوند.
با یک کاسه تخمه یکی از مسئولان را فیلم‌بین کنید. نگران پولش نباشید. هزار تومان بیشتر نیست. اما با آن هزار تومان تخمه، میلیاردها تومان درآمد عاید سینماگران و اقتصاد کشور می‌شود.
کارشناسان تخموی می‌گویند: تخمه «آفتابگران» از همه بهتر است.
احتیاط کنید برای کمک به صنعت سینما، محیط زیست را تخموی نکنید!

۲- جلسه‌ها را با فیلم سپری کنید.
شنیده‌اید که شاعر فرموده «من در میان جمع و دلم جای دیگر است؟» شرکت‌کنندگان جلسه‌ها اینجوری هستند. جلسه‌ها بیشتر به خوش و بش، کش و قوس و نقل خاطرات خانوادگی سپری می‌شود. شرکت‌کنندگان هم به جای شرکت در بحث، آن کار دیگر می‌کنند. یکی با تلفن همراهش ور می‌رود. یک با انگشت‌هایش ور می‌رود. یکی با سیبیلش ور می‌رود. یکی با دکمه‌هایش ور می‌ورد. انصافا فیلم دیدن بهتر از ور رفتن نیست؟ پس لطفا ور نروید!
شاعر هم می‌شود بسراید «من در میان جمع و چشمم جای دیگر است»

۳- حق‌الفیلم پرداخت شود.
فیلمساز پول دربیاورد، فیلم‌بین درنیاورد؟ چرخه ناقص یعنی همین. فیلمساز سر کیسه را شل کند، مثل حق‌جلسه، حق‌الفیلم پرداخت کند؛ اصلا روح و روان رفرش می‌شود، مسئول محترم آی فیلم می‌بیند، آی فیلم می‌بیند.

۴- پای رای را وسط بکشید…
مسئولان محترم که هیچ، مسئولان‌زاده‌ها و همه اقوام و خویشاوندان که البته خودشان هم از مسئولان محترم هستند، به تماشای فیلم می‌نشینند. حتی سرپا می‌بینند. چه اشکالی دارد؟
سینماگرها اعلام کنند هر مسئولی که بیشتر فیلم ببیند، اهالی سینما به آنها رای می‌دهند. کسی که می‌خواهد باز هم رای بیاورد و رای سینمایی ها را می‌خواهد، باید در روزهای تبلیغات انتخاباتی به جای عرضه‌ی مستقیم چلوکباب، فهرست فیلم‌هایی که در دوره چهار ساله اش دیده، منتشر کند. مثلا خانم لاله افتخاری قطعا از نظر اهالی سینما رد صلاحیت می‌شود! چرا که در مناظره با رسول صدرعاملی گفت: فیلم؟ بام؟ شیب؟

۵- ترکانده شوند!
ترکاندن همان یعنی «کسی را ترک دادن»
فقط که داشته‌ها را نباید ترک کرد. نداشته‌ها هم قابل ترک است. مثلا علاقه نداشتن به فیلم دیدن.
قبلا تارک را به تخت می‌بستند. الان کار راحت است چون خودشان، خودشان را بسته‌اند به صندلی! حالا که از جایش تکان نمی‌خورد می‌شود چند تا فیلم را به زور هم که شده تماشا کند.

۶- صدا و سیما را فراموش نکنید.
ما که هر وقت کانال‌های صدا و سیما را زیر و رو کردیم، چند نفر نشسته‌اند گپ می‌زنند و چاق سلامتی می‌کنند. در چنین مواقعی یکی می‌گوید: اینم که هیچی نداره. پاشو یه فیلم بذار، بببینیم.
با همین شیوه خانواده ما تا امروز چند هزارتا فیلم دیده است.

۷- فیلم‌های با سر و ته ساخته شود.
با این فیلم‌های مدل «اصغر فرهادی» توقع نداشته باشید مسئولان فیلم ببینند.
آنها دوست دارند هر فیلم پیام داشته باشد. آخر فیلم آدم بدها خوب بشوند. در کل سفیدنمایی بشود دیگر. حالا خود دانید.

۸- نگویند این که می‌بینی فیلم است!
بگویند فیلم نیست. مسئولی که تا حالا فیلم ندیده، از کجا می‌داند این فیلم است یا نیست؟

۹- سینماگرها سلحشور شوند!
برای ایجاد رغبت در مسئولان محترم که فیلم‌ها را ببینند، سینماگرها یک پسوند به فامیلی‌شان اضافه کنند. یکی از بین «ده‌نمکی، سلحشور، شمقدری»
مثلا ببیینید «اصغر فرهادی سلحشورنمکی» چقدر خوشگل است. یا بهمن فرمان‌آرای ده‌نمکیِ شمقدریانی» چقدر انگیزه‌ساز است.

منتشر شده در
هفته‌نامه «چلچراغ» | ۱۵ آذر ۱۳۹۳ | شماره ۵۹۵

در این باره بخوانید:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *