نقص فنی، دلیل رهایی است!

ما در سرزمین «نقص فنی» به‌سر می‌بریم.
ما در «وضعیت» نقص فنی
در «روزگار» نقص فنی
به‌سر می‌بریم؛
روزها و شب‌های «نقص فنی»!

به لطف «نقص فنی» فیس‌بوک و توئیتر چند ساعتی رها می‌شوند.
با همه‌ی کاستی‌ها و نقص‌های فنی، تیم کشتی قهرمان جهان می‌شود.
به لطف «نقص فنی» در جریان مسابقه‌های والیبال تیم ملی ایران، سیمای زیبای هموطنم، بی‌پرده، به صدا و سیما راه یافت.
اینجا «نقص فنی» دلیل رهایی است!

اینجا همه چیز عجیب
اینجا همه چیز غریب
و گاهی غریب است!

اینجا از نقص فنی باید خوشحال بود.
اینجا گشایش، نه محصولِ «تکاملِ فنی»، که دستاورد «نقص فنی» است.

سرزمینی که همه چیزش ناگهانی و از پیش تعیین نشده است.
از همه اتفاق‌هایش می‌شود متعجب بود.
از بسته شدن‌های ناگهانی تا گشایش های ناگهانی.

از پیش روشن نیست چه می‌شود؟!
ناگهان دستی روی دکمه‌ای می‌رود و درها باز می‌شود.
دستی روی دکمه‌ای می‌رود و فیس‌بوک و توئیتر باز می‌شوند.
دستی روی دکمه‌ای می‌رود و پرده از چهره‌ی زیبای هموطنم کنار می‌رود.
اما هنوز کلی دکمه باقی است برای فشردن.

خدا کند «نقص فنی» برطرف نشود!
خدا کند «نقص فنیِ» پایدار باشد و تکمیل شود.
نه اینکه دیگر نقص نباشد!
باشد!
اما «نقص فنیِ تمام و کمال» باشد

که حصرها بشکند و «کلمه‌ها و ترکیب‌ها» از حصر
و «هفتان» و «لغتنامه‌ی دهخدا» از فیلتر به در آیند.

«ای روزهای خوب که در راهید
از پشت لحظه‌ها به درآیید.»*

اینجا نقص فنی پایدار
اینجا نقص فنی همیشگی است!

————————
پی‌نوشت
*عبارتِ ستاره‌دارِ قیصر امین‌پور از شعر «روز ناگزیر»

بازنشر در سی‌میل

در این باره بخوانید:

یک پاسخ

  1. فرزانه گفت:

    خیلی خیلی عالی بود

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *