هاله‌ات را سفت بچسب؛ خطا اینجاست!

«قالیباف شهرداری خوبی است و خوب کار کرده. بگذارید کارش را بکند»
این نظر رضا رفیع در بخش طنز «پا توی کفش اخبار» است در رسانه ی عمومی تلویزیون.

رفیع طنزپرداز است و در این بخش با خبرها و  آدمها شوخی می‌کند. اما نظرش درباره‌ی «محمدباقر قالیباف» شوخی نبود. او پایش را از «توی کفش اخبار» و طنز درآورد، کفش دیگری پوشید و نظرش را جدی گفت. مجری برنامه هم تایید کرد و همان‌جا، بین عوامل برنامه،‌ سرپایی، رای‌گیری کرد و تکلیف شهر و شهردار و شهروندان تهران را روشن کردند. رضا رفیع هم گفت «این یک جامعه‌ی آماری است. نظر این جمع را بسط بدهید به کل تهران!»
به فرض که ۵ نفر دوست و همکار «جامعه‌ی آماری» باشند و دچار «خطای هاله‌ای» نشده باشند؛ اما از کی تا حالا عوامل برنامه‌ی تلویزیونی جامعه‌ی آماری هستند و می‌توانند شهردار انتخاب کنند؛ اما اعضای شورای شهر تهران جامعه‌ی آماری نیستند؟ شورایی که رای‌شان از مردم هنوز تر و تازه است. تهرانی‌ها گفته‌اند «شما شهردار را انتخاب کنید و شهر را بچرخانید.» گمان نمی‌کنم روی این سخن مردم با برنامه‌سازان تلویزیون بوده باشد!

ارائه‌ی نظر مشورتی و حتی چالشی قبول، اما اینکه تصمیم‌گیری شورای شهر، برای تعیین شهردار را «تصمیم‌گیری» سیاسی عنوان کنند، و برای گزینه‌ی مورد نظرشان به به و چه چه بگویند، تبلیغ گل‌درشتی است که مخاطب فکر می‌کند فرو کرده‌اند در چشمانش.
مخاطب از برنامه‌سازان رادیو و تلویزیون و مطبوعاتی‌ها می‌خواهند تبلیغات گل‌درشت به خوردشان ندهند و کمی به فکر ظریف‌کاری باشند. در این برنامه‌ی تلویزیونی زمین و آسمان و شرق و غرب را به هم دوختند که سهمی در انتخاب شهردار داشته باشند. نیت‌خوانی هم کردند و درباره‌ی حق قانونی شورا برای تعیین شهردار گفتند «تصمیم شورای شهر سیاسی است.»
درست است که تلویزیون همه جا دوربین دارد و همه چیز را می‌بیند؛ اما آیا در سر اعضاء شورا هم دوربین کار گذاشته و امکان نیت‌خوانی را به دست آورده؟

آقای رفیع! کدام مسئول اجرایی در پایان دوره‌ی مدیریت‌اش، همه‌ی پروژه‌ها را کامل تحویل داده؟ که ناچار باشد چند سال دیگر بماند که آنها را تکمیل کند؟ که اگر اینچنین باشد هیچ مدیری میل به تکمیل پروژه‌ها نخواهد داشت و همیشه چند پروژه‌ی نیمه‌کاره برای روز مبادا باقی می‌گذارد.

رضا رفیع آخر هم پیشنهاد داد برای انتخاب شهردار، دو راه ملاک باشد. یکی نظر شخصی و دیگری رضای خدا.
مجری برنامه هم یکی از آن جمله‌های قاب شده‌ را از آستین‌اش بیرون کشید که «رضای خدا رو برای همه‌ی کارهامون توی زندگی‌مون در نظر بگیریم. رضا رفیع! ممنونم که در راه رضای خدا گفتی.»
و ما هم می‌گوییم «آمین» و امیدواریم روزهای بعد رسانه‌ی عمومی تلویزیون به گزینه‌های دیگر شورای شهر برای شهرداری تهران توجه کند و گل‌های درشتش را از آنها هم دریغ نکند.

راستی کاش مثل دکمه‌های تنظیم رنگ و نور روی کنترل تلویزیون، دکمه‌ای هم برای تغییر اندازه‌ی گل‌های ریز و درشت تصویر در نظر گرفته می‌شد!

یادداشت من در
هفته‌ی نامه‌ی «چلچراغ» | ۱۶ شهریور ۹۲ | شماره‌ی ۵۳۴

در این باره بخوانید:

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *