روزگار بی‌سر و تهی است، نازنین!

australia-post

دوره‌ی کودکی ما برنامه‌های تلویزیون ساعت ۴ بعد از ظهر شروع می‌شد، با اخبار استان‌ها و اخبار شهرستان‌ها.
ساعت ۵ عصر، برنامه‌ی کودک پخش می‌شد.

برای شروع برنامه‌های شبکه، گوینده‌ی پخش می‌آمد و سلام می‌کرد. آخر شب ساعت ۱۱ یا ۱۲ هم خداحافظی می‌کرد و می‌رفت.
شبکه‌ها که ۲۴ ساعته شدند، مثل یک دایره چرخیدند. معلوم نبود سر و ته کارشان کجاست؟!
بعدها، از این شبکه‌های بی‌انقطاعِ بی‌نقطه – سرخط، مجری پخش هم حذف شد.

مدتی بعد شبکه‌های مجازیِ اجتماعی، آفتابی شدند. مانند سالن‌هایی پر از آدم.
فیس‌بوک مثل سالن مهمانی، گوگل‌ریدر به‌سانِ سالن مطالعه، گوگل‌پلاس همچون سالن گفت‌وگو‌های کمی جدی‌تر، توئیتر سالن گزیده‌گویی.

در این شبکه‌ها آدمها می‌آیند و می‌روند. پیدا نیست چه کس، چه وقت می‌آید و چه وقت می‌رود؟ حتی آدم خودش هم نمی‌داند کی آمده و کی نبودنش یعنی رفتن؟!
معلوم نیست کی باید «سلام» کرد و کی «خداحافظی»؟!
برای آفلاین شدنِ کوتاه، باید خداحافظی کرد؟
ناخواسته که ارتباط قطع شد و دیرزمان وصل شد، در بازگشت چه باید گفت؟ سلام یا خداحافظ!

در یکی از این سالن‌های گفت‌وگوی مجازی به یکی از دوستانم به مزاح گفتم: «تو چرا سلام نمی‌کنی؟»
گفت: «دیشب سلام کردم دیگر!»

اصلا کسی می‌فهمد یک نفر چه وقت حاضر بوده و چه وقت غائب شده؟
کسی پس از دیرزمان که بازگشتی، با صدایی بلند و مشتاقانه می‌گوید: «به به! چقدر دلم برایت تنگ شده بود؟»
در این فضای مجازی دل کسی برای کسی تنگ می‌شود؟ عکست همیشه گوشه‌ی صفحه نشسته. گویا که هستی. اما نبودی.
روز بعد که آمدی، یک روز تازه است؟ یا ادامه‌ی دیروز؟

شبکه‌های مجازی رفتارهای عاطفی و حسی را تغییر داده‌اند. «احساس دلتنگی و اشتیاق» را کنار زده‌اند.
«کجایی؟ چرا نمی‌بینمت؟ چقدر دلم برایت تنگ شده بود. چه می‌کنی؟ هنوز شعر می‌گویی؟ هنوز طنز می‌نویسی؟ هنوز شجریان تکانت می‌دهد؟ هنوز آواز می‌خوانی؟»
این پرسش‌های روزگارِ رفته، چقدر می‌چسبید!

حالا همه چیز و همه‌ی حال‌مان لحظه به لحظه گزارش می‌شود و از این دست پرسش‌های دلچسب، درباره‌ی ما، توی ذهن کسی نمی‌چرخد.
به واقع «روزگار بی سر و تهی است نازنین!»

بازنشر در سی‌میل

در این باره بخوانید:

۵ پاسخ

  1. مليحه گفت:

    این سلام،خداحافظ شده یه سوال برام،گاهی فکر میکنم اصلن لازم نیست،کلی آدم هست(چراغ همه روشنه) ولی نمیدونی میتونی بری باهاشون هم صحبت بشی یا نه، واصلن اگه حاضرن وقت بزارن آیا اشتراکی باهاشون داری ؟ خیلی راحت حذف میشی و خذف میکنی واصلن برای کسی مهم نیست

  2. سید محمد گفت:

    “سلام”…
    جالب بود. خوشم اومد.
    “خداحافظ”…

  3. م گفت:

    خیلی… قشنگ بود…
    آفرین باین نکته سنجی تون.. مخصوصا عکس خیلی گویاست!!!
    نمیدونم چی بگم.

  4. داش بهي گفت:

    روزگار به سر و ته شده
    انگار همه شده اند مثل تلویزیون ۲۴ ساعته مدام پشت سر هم فقط میدواند و به هیچ جا نمیرسند

  5. بی بی گل گفت:

    خیلی خوب و دقیق و حس برانگیز بود آقای مومنی…

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *