تاریخ تطبیقی جنگ نرم و سفت

خمپاره که می‌انداختن، تا مدتی بچه‌ها همدیگر رو گم می‌کردن. همه پخش و پلا می‌شدن. هر کسی یه طرفی می‌رفت. چند ساعت که می‌گذشت، یواش یواش بچه‌ها پیداشون می‌شد.
هر کدوم رو که می‌دیدیم خوشحال می‌شدیم و سراغ بچه‌های دیگه رو می‌گرفتیم که ببینیم زنده‌ان یا نه؟!

فضای اینترنت، این روزها همونجوریه. فضا حسابی معنویه. یه حس نوستالژیک داره. فهرست آنلاین‌ها دوباره داره شلوغ میشه.
…تا خمپاره‌ی بعدی!

در این باره بخوانید:

یک پاسخ

  1. م گفت:

    یعنی عااااالی گفتی!!!
    چه نوستالژیییی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *