ماتینه

به نظرتان اگر فراخوان «انتخاب محبوب‌ترین کتاب داستانی سال» در ماتینه منتشر شده بود، چقدر از آن استقبال می‌شد و چند نفر در آن شرکت می‌کردند؟ چند نفر فراخوان را زیر و رو می‌کردند و به عنوان «ما وبلاگ‌نویسان» اعتراض می‌کردند؟
خوب، طبیعی است که انتشار این فراخوان توسط خوابگرد کاری است بزرگتر، از آنچه در ماتینه اتفاق می‌افتاد. این فراخوان در ماتینه یک بازی وبلاگی بود و بس. شاید در گودر موجی ایجاد نمی‌کرد، زیاد همخوان نمی‌شد و لایک زیادی هم نمی‌خورد.

اگر این فراخوان از سطح بازی وبلاگی ماتینه به کاری جدی و مورد توجه رسیده است، نمی‌شود رضا شکراللهی را توبیخ کرد؟ می‌دانید چه می‌گویم؟ این همه بازی وبلاگی. نمی‌شود یقه‌شان را گرفت که چرا بازی می‌کنید؟ بازی بعضی‌هایشان کوچک است و بازی دیگری بزرگتر که شاید موجش ما را هم بگیرد. این هم یک بازی وبلاگی که به اعتبار سال‌های خوابگردی و غیرخوابگردی بیش از بازی وبلاگ‌های کوچک مورد توجه قرار گرفته است.

محدوده‌ی عبارت «ما وبلاگ‌نویس‌ها» را هم شرکت‌کنندگانش مشخص می‌کنند و در آخر مشخص می‌شود که منظور از «ما» یعنی چه کسانی؟ خوب وقتی از یک نفر بیشتر می‌شویم، دیگر ما می‌شویم! اگر خدا و بندگانش قبول کنند، وبلاگ‌نویس هم که هستیم. بدیهی است که چنین عبارت‌هایی در خودش قید «بخشی» را دارد. چه کسی می‌تواند ادعا کند در این وبلاگستان دور و دراز همه در این فراخوان شرکت کرده‌اند؟ مثلا اگر وقتی می‌گویند «خانه‌ی هنرمندان» یا «بیمه‌ی ورزشکاران»، کسانی اعتراض کنند که ما به آنجا نمی‌رویم. باید بنویسند: «خانه‌ی بخشی از هنرمندان»، یا «بیمه‌ی بخشی از ورزشکاران».

قبول دارم که این عنوان کلی می‌تواند باعث شلوغ‌کاری‌های تبلیغاتی بشود. مثل عنوان «مردم». خوب در خیلی از رویدادها که همه‌ی مردم شرکت نمی‌کنند. بخشی از آنها هستند. شاید بد نباشد برای همیشه متوجه آن قید پنهان در واژه‌ها باشیم.

یاد انجمن روزنامه‌نگاران مسلمان افتادم. روشن است کسانی که عضو این انجمن نیستند، از دایره‌ی روزنامه‌نگاران مسلمان بیرون نیستند.

حالا این همه روضه‌ی دیرهنگام برای نوشتن این سه عنوان بود:

رازی در کوچه‌ها، فریبا وفی
مهمان مهتاب، فرهاد حسن‌زاده
برف و سمفونى ابرى، پیمان اسماعیلى