ماتینه

ذهنم مدتی است که درگیر کشف نوع رابطه‌ی محافظان با شخصیت‌های سیاسی شده و این ماهها بیشتر مشغول محافظان کروبی و موسوی. شاید یک کنجکاوی داستانی باشد. نوع رابطه‌ی میان حاکمیت، محافظان و این دو نفر برایم مبهم است؛ چرخه‌ای که محافظان حلقه‌ی میانی آن هستند. خوب طبیعی است که سوال‌ها بی‌پاسخ بماند. اما دیشب با دیدن این تصویر پاسخ بخشی از پرسش‌هایم را گرفتم. نه پاسخ فنی و منطقی. بلکه پاسخ عاطفی. تا چشمم به این عکس افتاد، کلمه‌هایی ذهنم را پر کرد که رضا شکراللهی شبیه آنها را ریخته بود پای عکس.

یک پیوند عجیب نقطه‌ی تمرکز عکس را از میرحسین جدا و پرتاب کرده است کمی آنسوتر. جایی که محافظ همیشه همراهش، همسر خواهرش و پدر شهید «موسوی حبیبی» را در آغوش گرفته است. حاشیه‌های برجسته کننده‌ی متن در ماههای رفته، اینجا توی این عکس بغضشان شکسته است. حاشیه‌هایی که در روزهای سکوت و فریاد و بیانیه و مصاحبه و خشم و هیاهو همراه موسوی بوده‌اند و داستان را مو به مو در حافظه دارند.

محافظی و پدری داغ‌دار در این عکس به هم رسیده‌اند. یکی برای وظیفه‌ای و کاری همراه است و دیگری به حکم پیوند عاطفی و خانوادگی. اما توی این عکس انگار مرزهایشان در هم ادغام شده است تا شاید برای یک نما جای خالی حلقه‌های میانی را پر کنند که جایشان در کنار میرحسین خالی است. حلقه‌های میانی که پیوندشان با او هم از روی عاطفه است و هم برای انجام وظیفه و کار. کسانی مثل علیرضا بهشتی. حالا که آنها میانه‌ی داستان نیستند، دو حلقه‌ی وظیفه و احساس همدیگر را تنگ در آغوش گرفته‌اند.

چند ماه تصویر او را فریم به فریم با یکی از شخصیت‌های اصلی داستان دیده‌ایم. اما نگاهمان به این بوده است تا آن. از کنار تصویرش گذشته‌ایم، بس که پر بوده از جدیت و تا حدودی خشونت. حالا احساس می‌کنم عاطفه‌ی محافظش بعد از چند ماه توی این عکس زده است بیرون؛ تا شک من به یقین بدل شود که رابطه‌‌اش با نخست وزیر پیشین ایران، بیش از هر چیز عاطفی است. محافظ موسوی بخشی از وجود موسوی شده است!

اما پای پرسش‌های دیگری هم در میان است. شاید یک روز باز هم عاطفه و احساس پرده از پاسخ آنها بردارد. اینکه آیا این محافظان مامور دولت نیستند؟ بیشتر گوششان به حرف کجا بدهکار است؟ میرحسین یا دستگاهی که حقوقشان را می‌دهد؟ اگر گوش به هر کدام ندهند چه؟ او چه می‌کند و آن دستگاه چه؟ تضمین آنها برای حفاظت چیست؟ در لحظه‌های حساس اگر کمک بخواهند نیروهای دولتی به کمک آنها خواهند رفت؟ آنها خوب می‌دانند که او با که رابطه داشته است و با که نداشته است. آیا مثلا گزارش‌های این محافظان نمی‌تواند پایان این همه تهمت و مناقشه باشد؟ حرف این ماموران دولت برای دولت مقبول نیست؟ راستی آیا محافظان او هم سبز هستند؟ روز ۲۵، ۲۸ یا ۳۰ خرداد چه در دلشان گذشته است؟ توی دلشان شعار می دادند؟!

شاید این عکس فرصت خوبی باشد تا پاسخ بخشی از پرسش‌هایم را بگیرم. پاسخ‌هایی که، باز هم به قول خوابگرد، جان می‌دهد برای نوشتن یک رمان پر فراز و فرود. اما بیش از همه شاید فرصتی باشد که ما هم پرده از احساس‌مان کنار بزنیم و از کوشش آنها برای حفاظت از میرحسین تشکر کنیم. هر چه نباشد موسوی دلخوشی میلیون‌ها ایرانی است و بخشی از خاطره‌های نسل اول و دوم و حالا سوم انقلاب.

فید ماتینه http://maatine.com/feed/ | درباره‌ی فید