ماتینه

از متن صحبت‌های میرحسین تکیه کلامی در آمد که به سرعت به متن گفتگوهای مردمی راه پیدا کرد و شعر، جک و حتی آهنگ و ترانه هم برایش ساختند.
این تکیه کلام چیزی نبود جر چیز. چیزی که در کوران رقابت‌های انتخاباتی به تمسخر هم گرفته شد، شاید به گمان اینکه چیز می‌تواند چیزی از رای موسوی بکاهد. پس آنرا تکرار کردند تا چیز درباره‌ی او کارکردی متفاوت، از آنچه در ذهن آنها بود، بیابد و چیز به نشانه‌ی صوتی میرحسین تبدیل شد.

چیز در سیر زبانی و اجتماعی‌اش تبدیل به خرده‌نشانه‌ای شد که به شعر، طنز و موسیقی راه یافت تا بعنوان کلمه‌ای که ما ایرانی‌ها از آن زیاد استفاده می‌کنیم، بارها و بارها ذهن موافق یا مخالف را به میرحسین معطوف کند. چیز نه فقط تکیه کلام موسوی که تکیه کلام همه‌ی ماست. به حرف‌هایتان در طول یک روز دقت کنید. می‌بینید که بارها از چیز استفاده‌های خودآگاه یا ناخودآگاه می‌کنید و حرف‌هایتان کم چیز ندارد و کلی هم چیزی است؟!

چیز کلمه‌ی مبهمی است که گوینده معنی مورد نظرش را روی آن حمل میکند و طرفداران موسوی با ایجاد تقابل بین چیز و ناچیز نشان داد که حتی کلمه‌های مبهم در سیر تحولات اجتماعی و در تطورهای زبانی، با همه‌ی ابهام، چقدر شفاف می‌شوند و طیف گسترده‌ای از معنا را با خود حمل می‌کنند. چیز در برابر ناچیز می‌آید یا چیز در برابر ویژگی‌های اخلاقی نکوهیده قرار می‌گیرد، تا نه تنها چیز، چیزی از میرحسین نکاهد، بلکه  از نظر معنای جنبی در ذهن مخاطب تبدیل به تکیه کلام شیرینی شود که برد او را در اذهان بیش از پیش می‌کند. نگاه کنید به شوخی‌هایی که از زبان طرفداران او با چیز می‌شود و احساس می‌کنند که چیز نه تنها چیز بدی نیست، بلکه اتفاقا چیز خوبی هم هست. در حوزه‌ی طنز کلمه‌های مبهم و کلی کارکرد مهمی دارند. معناهای مختلفی به طنز بر کلمه‌ی چیز حمل می‌شود. از رویارویی چیز با دروغ، یا مدرک چیزی، یا چیز فرض کردن دیگران یا به چیز حواله دادن.
من چیز را حتی با شعار «هر شهروند یک ستاد» هم مرتبط می‌دانم که با این تکیه کلام چنین می‌شود. چیز: هر شهروند، یک معنا.